ΑΡΧΙΣΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΖΩ ΞΑΝΑ!

Τα τελευταία δέκα χρόνια της ζωής του ο Έζρα Πάουντ έλεγε: " Ι cannot get to the core of my thoughts anymore with words " ( σε μια συνέντευξη στο περιοδικό Epoca, 1963 ). Είχε φτάσει να σκέφτεται - αυτός ο πάντα πολυφωνικός - όχι πια εδώθε, αλλά εκείθε από τα λόγια. Τώρα έκανε τις συναλλαγές του, όχι με το ασήμι του λόγου - συνακόλουθα με το παλαιό ρητό - αλλά με το χρυσάφι της σιωπής.

στη photo δύο άνθρωποι βλέπουν τηλεόραση μετά από πολύ καιρό

Ο Χρήστος πάει στο σπίτι μετά που ψώνισε

Αυτός ο κακογραμμένος τίτλος προσπαθεί να συνοψίσει όλη την προσπάθεια και την πρόθεση που υπήρχε κάτω από Το Σπίτι. Δεν μαθαίναμε λόγια, δεν απομνημονεύαμε κινήσεις, εγκαταλείψαμε την σκηνοθεσία, αποφασίσαμε να κινηθούμε στο παρόν, στην εμπιστοσύνη του Τώρα. 

Υπόσχομαι να γράφω πιο πολύ τις επόμενες μέρες, κάτι που δεν το έκανα τόσο καιρό γιατί είμαι πλήρως εξουθενωμένος. 

Ανθρωποι

Χθες ανήμερα του Αγίου Πνεύματος μια πορεία ανθρώπων πέρασε έξω από το σπίτι, μπροστά τους πήγαινε μια μπάντα. Βγήκαμε από το σπίτι και ξαφνικά μας έφτιαξε το κέφι, ο Βασίλης φώναξε " είστε ωραίοι", η Αγγελική χαμογελούσε από το μπαλκόνι, η Ελένη ήταν κάπου παραδίπλα από την πορεία. Ωραία ήταν.

Στην οδό Αθηνάς

Είχα κάποιες δουλειές να κάνω προχθές και πέρασα μεσημέρι από την οδό Αθηνάς, οι Τζακαράντες ήταν ανθισμένες. Ειναι φυτό αφρικάνικο ευαίσθητο στον πάγο και στην ανθρώπινη αδιαφορία, νομίζω είναι από την Μοζαμβίκη. Μετά η μέρα προχώρησε κανονικά...σαν τον αρουραίο, χωρίς να κουνάει καν το γρασίδι. 

Προχθές έβρεξε

Προχθές έβρεξε και ξαφνικά μύρισε χώμα. Ο Μιχάλης είπε: Το καλύτερο αντικαταθλιπτικό....χώμα....μυρίζεις χώμα και είσαι μια χαρά.

Η καχυποψία θα σε εξουθενώσει

Moby Dick, Herman Melville

Λέγε με Ισμαήλ. Πριν από μερικά χρόνια -δεν έχει σημασία πόσο ακριβώς- έχοντας λίγα ή καθόλου χρήματα και τίποτα ιδιαίτερο που να με ενδιαφέρει στη στεριά, σκέφτηκα να ταξιδέψω λίγο στη θάλασσα και να δω το υδάτινο μέρος του κόσμου. Είναι ένας τρόπος που έχω να διώχνω το σπλήνιασμα και να ρυθμίζω το κυκλοφοριακό. Όταν πιάνω τον εαυτό μου να στραβώνει το στόμα, όταν μες στη ψυχή μου είναι Νοέμβρης υγρός, που ψιλοβρέχει, όταν πιάνω τον εαυτό μου να σταματάει άθελα μπρος σε φερετροπωλεία και να γίνεται ουραγός κάθε κηδείας που συναντώ. Είναι το δικό μου υποκατάστατο του πιστολιού και της σφαίρας. Δεν υπάρχει τίποτα το εκπληκτικό σ' αυτό. Αν το ήξεραν έφτανε, όλοι σχεδόν οι άνθρωποι, με τον τρόπο τους, αργά ή γρήγορα, θα έτρεφαν πάνω-κάτω τα ίδια αισθήματα με μένα για τον ωκεανό

Αφιερωμένο στον Γιάννη, που ήταν χθες στο σπίτι και έχει γυρίσει το μεγαλύτερο μέρος του κόσμου ως ναυτικός. Είναι η καλύτερη εισαγωγή που έχει γραφτεί στην ιστορία της λογοτεχνίας.  Και η καλύτερη λύση σε περίπτωση που τα πράγματα παραδυσκολέψουν