Η Μαρία ξεκουράζει το χτυπημένο πόδι της και μιλάει με τον δραματουργό μας τον Νίκο για το δωμάτιο της στο Κατερίνη. Ο Νίκος περιέγραφε το ταξίδι από την μήτρα που σε γέννησε μέχρι το τώρα που ζεις, πιο πριν η Μαρία του έλεγε κάποια παράξενα στατιστικά στοιχεία που αφορούσαν τις ζωές όλων μας.Για λίγο σώπασαν.

Λάμψε πάνω σε κάθε τι. Δώσε χωρίς να νοιάζεσαι. part i

Λάμψε πάνω σε κάθε τι. Δώσε χωρίς να νοιάζεσαι. part ii

κάποιες σκέψεις που είχαμε και κάποιες φωτογραφίες από χθες

Εδώ και αρκετό καιρό τόσο στην Ελλάδα όσο και σε θεατρικές ομάδες του εξωτερικού η επικοινωνία ως κατάσταση ενδιαφέρει περισσότερο και αντιμετωπίζεται με μεγαλύτερο ενδιαφέρον από τις επιμέρους ερμηνείες, τις υποκριτικές επιδόσεις, από την παγωμένη αισθητική μιας άκρως επεξεργασμένης και παγιωμένης σκηνοθετικής πρότασης.

Υπάρχει μια τάση για παραστάσεις στα οποία η αίσθηση του χώρου, της εμπειρίας και της εμπλοκής του θεατή αποκτά ιδιαίτερη σημασία και αυτό φαίνεται ξεκάθαρα σε ένα μεγάλο μέρος της σύγχρονης καλλιτεχνικής παραγωγής. Από τον Ρενέ Πόλε, τους Tg STAN στο χορογράφο Ζερόμ Μπελ και στη θεατρική κολλεκτίβα των forced entertainment , από τους εικαστικούς Maurizio Cattelan και Pierre Huyghe  στον μέχρι στιγμής καλλιτεχνικό προγραμματισμό του bios και τον απόηχο των παλαιότερων δουλειών των blitz, υπάρχει ένας προβληματισμός σε σχέση με την μεταβολή της ίδιας της έννοιας του θεάτρου ως προς τα μέσα του. Εξακολουθούμε να πειραματιζόμαστε με το θέατρο ως εμπειρία, ο πειραματισμός μας δεν εμπεριέχει μια αρνητική στάση και αντίδραση απέναντι στο θεσμό του θεάτρου αλλά εκφράζει μια προσπάθεια να προεκτείνουμε τις δυνατότητές του. Αλλωστε ξέρουμε ότι οποιαδήποτε κριτική μας στάση θα απορροφηθεί από το σύστημα. 

Αυτή η προσπάθεια για ολοένα και μεγαλύτερη τάση ενσωμάτωσης  της τέχνης με την ζωή,  έχει σαν αποτέλεσμα  την διάχυση της καλλιτεχνικής έκφρασης προς πολλές διαφορετικές κατευθύνσεις και όχι μόνο στο γνωστό όριο της επικοινωνίας ενός ηθοποιού με έναν θεατή.

Αυτό το όριο της επικοινωνίας είναι το απόλυτο όριο της υποκειμενικότητας κάτι που μόνο το θέατρο σαν τέχνη και σαν εργαλείο μπορεί να εξερευνήσει. Μια  εμπειρία που μονάχα το θέατρο – και σε αντίθεση με τα μαζικά μέσα – μπορεί να εξασφαλίσει.

Ενώ συνήθως στο θέατρο βλέπουμε τον επαναλαμβόμενο  φλοιό ενός ρόλου, στην performance το σπίτι επιδιώκουμε να δούμε τον ηθοποιό να αντιμετωπίζει τους ρόλους της πραγματικότητας, να εμφανίζεται ανέτοιμος, έτοιμος όμως να ριψοκινδυνευσει και ο ίδιος φανερώνοντας τις αδυναμίες του και προβάλλοντας την προσωπική του διάσταση. Αυτή η εργασία του ηθοποιού με τον εαυτό του βρίσκεται στο επίκεντρο της θεατρικής έκφρασης ταυτόχρονα με την εργασία του θεατή που διερωτάται για τη θέση του  όσο διαρκεί η παράσταση, για την ισοτιμία του ως συνομιλητής.

Τελειώνοντας να υπενθυμίσουμε την αξία με την οποία αντιμετωπίζουμε την δραματουργία σαν τρόπο σκέψης και σαν εργαλείο για να συνθέσουμε τις μέχρι τώρα δουλειές μας και να πούμε απλά ότι η παντελής έλλειψη δραματουργίας, η ανυπαρξία της,  είναι μια επικίνδυνη απώλεια για μας, νοηματικά καταρχήν,  πραγματικά κατόπιν.

τα ήσυχα βράδια του Μαίου

Το βράδυ κάποιοι τρώνε, άλλοι παίζουν πινγκ-πονγκ, άλλοι διαβάζουν. Family values.

100.000 δουλειές και 3 φωτογραφίες

Έπεσα για ύπνο στις 2.30 και ξύπνησα από το φως στις 8.30 έφυγα από το σπίτι και πήγα σπίτι μου στην Κυψέλη πήρα τα αρχεία karaoke για το βράδυ, μάζεψα δυόσμο και λουίζα από τον κήπο γιατί το απόγευμα πρέπει να κάνω μια μαρέγκα pavlova για 20 άτομα, τώρα πρέπει να πάω σούπερ μάρκετ, πιο πριν πέρασα από την εφορία, μετά πρέπει να καθαρίσουμε το σπίτι-σήμερα δεν θα μαγειρέψουμε θα παραγγείλουμε μπριζόλες από τον Τέλη, πρέπει να κάνουμε και κάποιες άλλες δουλειές στο σπίτι, να στερεώσω την σκάλα που οδηγεί στο δωμάτιο μου για να μην σκοτωθεί κανένας, να στήσουμε το karaoke με τον Χρήστο, να κάνω γλυκό για 20 άτομα, να μιλήσω με τα παιδιά για το Κατερίνη, να οργανώσουμε την απουσία οποιουδήποτε σχεδίου για το σημερινό βράδυ που θα έρθουν αρκετοί. Τώρα που το σκέφτομαι δεν έχω δουλέψει ΤΟΣΟ πολύ μια μέρα για ένα ρόλο.

Μέσα σε όλα αυτά κατάφερα να βγάλω και 5 φωτογραφίες από τον κήπο μου στην Κυψέλη, τις βάζω εδώ γιατί κανένα σοβαρό αρχιτεκτονικό περιοδικό δεν πρόκειται να ασχοληθεί ποτέ με το πόσο "χειροποίητος" μπορεί να είναι ένας κήπος και γιατί πιστεύω ότι είναι από τους πιο όμορφους κήπους τις Αθήνας. Please take a look

Η Ηρώ με ξαναφώναξε.

Φορούσε ένα απρόμαυρο φόρεμα και  είπε ότι στο παράθυρο του σπιτιού καθρεφτιζόταν το φεγγάρι, κατέβηκα και το φωτογράφησα. Δεν της είπα καν ευχαριστώ. Χθές μάχες έξω από το Εθνικό και αίματα στα ολόφρεσκα μάρμαρά του καθώς και το αποτύπωμα από ενα πρόσωπο ( μαύρου όπως είπανε οι ταξιθέτριες ) στον εξωτερικό τοίχο. 

6 ώρες πριν

Ο Γιάννης Κουνέλης σε μία συνέντευξη του έλεγε ότι η καλύτερη στιγμή για να μιλήσεις με κάποιον είναι όταν αυτός ετοιμάζεται για ένα μεγάλο γεγονός, συμπληρώνοντας ότι μια συζήτηση με τον Χριστόφορο Κολόμβο όταν αυτός ετοιμαζόταν για το ταξίδι του θα φανέρωνε περισσότερα πράγματα από έναν απολογισμό. Τα σκέφτομαι όλα αυτά 6 ώρες πριν ξεκινήσουμε και αφού ήδη ζούμε στο σπίτι όλοι μαζί. Η μετακόμιση είχε πλάκα αλλά ήταν λίγο κουραστική, το σπίτι είναι παράξενο, παράξενα όμορφο θα ήταν πιο σωστό ίσως, η Αγγελική έχει πάρει τη σοφίτα, η Ελένη το δωμάτιο δίπλα στην κουζίνα, ο Βασίλης έχει το studio του και ένα τραπέζι του πινγκ-πονγκ στο δωμάτιο του! η Μαρία και ο Βαγγέλης έχουν το πιο όμορφο μινιμαλιστικό δωμάτιο του σπιτιού, ο Χρήστος έχει στο δικό του την αφίσα "ζωή μαγική" και το δικό μου δωμάτιο έχει μόνο τρείς τοίχους και γυάλινο ταβάνι, οι ζωές μας έχουν πάρει μια στροφή που μου είναι άγνωστη και συναρπαστική ταυτόχρονα. Θα 'θελα ...τι θα 'θελα; να μοιραστώ αυτήν την συναρπαστική δυνατότητα με άλλους και αυτό προς το παρόν δεν μου φαίνεται λιγο.

To Σπίτι (4 Μαΐου - 9 Ιουνίου 2009 στο Bios)

blitz

To σπίτι

Συμπαραγωγή blitz - BIOS

Οι blitz είναι μια από τις λίγες καλλιτεχνικές κολλεκτίβες (έτσι λένε τις «παρέες» σήμερα) που δραστηριοποιούνται στην Αθήνα. Δεν ακολουθούν τη θεατρική περπατημένη.

Γράφουν τα κείμενα όλοι μαζί, επιλέγουν τη σκηνοθετική κατεύθυνση,

προβάρουν αυτοσχεδιάζοντας και φέρουν……. συλλογική ευθύνη για το αποτέλεσμα.”

Ματθαίος Τσιμιτάκης, Καθημερινή

Στα πλαίσια της παρουσίασης ομάδων που πειραματίζονται στα όρια και στους νέους τρόπους αναπαραστατικών τεχνών και έπειτα από την επιτυχημένη παρουσίαση του Call Cutta in a Box των Βερολινέζων Rimini Protokoll, το Walter Benjamin: Θέσεις για τη φιλοσοφία της Ιστορίας της ομάδας Nova Melancholia και την scratch performance Κατερίνη της ομάδας blitz, το Bios και οι blitz προσκαλούν τον κόσμο Στο Σπίτι.

6 ηθοποιοί – performer συναντιούνται σε πραγματικό χρόνο με 20 θεατές στον πραγματικό τόπο διαμονής των ηθοποιών που είναι ένα σπίτι σε ένα συγκεκριμένο σημείο της Αθήνας. Η συνάντηση συμβαίνει με πραγματικούς όρους και μπορεί να περιλαμβάνει μια πληθώρα καταστάσεων και δραστηριοτήτων καθώς το βασικό σκεπτικό που κρύβεται κάτω από την πρόταση είναι η παντελής έλλειψη δραματουργίας όσον αφορά την συνάντηση.

Με απλά λόγια μεταξύ αυτών των ανθρώπων μπορεί να συμβεί οτιδήποτε. Για ένα μήνα οι ηθοποιοί - performers θα χρησιμοποιούν το σπίτι σαν πραγματικό τόπο διαμονής τους με όλη την σκηνογραφική ακρίβεια που απαιτείται γι’ αυτό. Οι συναντήσεις με το κοινό θα συμβαίνουν κάθε Δευτέρα και Τρίτη με καθορισμένη ώρα εισόδου και ελεύθερη ώρα εξόδου.

“Μια διαφορετική αίσθηση «θεατρικότητας» αναδίδει η δουλειά της ομάδας blitz,

που σφύζει από το πάθος τη δημιουργικότητα, την ιδιάζουσα σωματικότητα,

το «βασάνισμα» ης σκέψης και την υποκριτική γενναιοδωρία των τριών ερμηνευτών.”

Ιλειάνα Δημάδη, Αθηνόραμα