Σήμερα που ξαναδιάβασα πάλι τους Καταστασιακούς και ενώ αναρωτιέμαι πόσο χρειάζεται το πρόσχημα μιας ιστορίας για να επικοινωνήσεις με τους ανθρώπους, έπεσα στο παρακάτω απόσπασμα:

 Ανάλογα με το τί ζητάτε, διαλέξτε μια περιοχή, μια πόλη με μεγαλύτερο ή μικρότερο πληθυσμό, ένα δρόμο με μεγαλύτερη ή μικρότερη κίνηση. Χτίστε ένα σπίτι. Επιπλώστε το. Επωφεληθείτε στο έπακρο από από τη διακόσμηση και τον εξωτερικό περίγυρο. Επιλέξτε την εποχή και την ώρα. Συγκεντρώστε τους κατάλληλους ανθρώπους, καθώς και τους δίσκους και τα ποτά που ταιριάζουν στην περίσταση. Ο φωτισμός και η κουβέντα πρέπει προφανώς να είναι κατάλληλα για την περίσταση όπως και ο καιρός ή οι αναμνήσεις σας. Αν δεν έχετε κάνει λάθος στους υπολογισμούς σας το αποτέλεσμα θα σας ικανοποιήσει

Η παραπάνω ασαφής διατύπωση περιγράφει ακριβώς τις ζωές μας, τις συναντήσεις μας και τις δυνατότητές τους.

Στις φωτογραφίες ο ιδιοκτήτης του σπιτιού ο εικαστικός Γιώργος Ξένος μας μιλάει για το ποιοί και πόσοι περάσαν πριν από μας από το σπίτι. Ωραίο βράδυ ήταν.

Αυτός είναι ο πατέρας μου. Είναι Τρίτη και μιλάμε για πολιτική γύρω απ' το τραπέζι. Θα επανέλθω σύντομα

Η Μαρία χτύπησε το πόδι της και είναι στον Πειραιά, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να βάλω μια φωτογραφία της

Ηρθε ένα ωραίο κορίτσι από το belafonte ντυμένο στα μαυρα, μαυρα μαλλιά,  χτυπησε την πόρτα και ζήτησε 2 αφίσες για να βάλει απέναντι, είπε ότι είχε δει το Faust στο Εθνικό και της άρεσε, εγώ καθόμουν με τον Βασίλη τον Μαυρογεωργίου πίναμε και μιλάγαμε, ξαφνιαστήκαμε λίγο αλλά ήταν ωραία άβολα, πιο μετά θα τρώγαμε μαζί με την Αγγελική, πιο μετά θα πηγαίναμε στο belafonte το κορίτσι θα καθόταν στο τραπέζι μας, πιο μετά θα έφευγε ο Βασίλης και θα ερχόταν ο Χρήστος θα μιλάγαμε για το Κατερίνη, πιο πρίν θα μου μιλούσε ο Βασίλης για την παράσταση που θέλει να κάνει την επόμενη χρονιά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου εγώ θα του διάβαζα Ζήσιμο Λορεντζάτο και θα του έλεγα να προσέξει το φεγγάρι, μετά θα σκεφτόμουν ότι όλες οι δυνατότητες στις ζωές των ανθρώπων είναι ανοιχτές, ότι είναι όμορφο πράγμα να είσαι ζωντανός- βασανιστικά όμορφο- και θα πήγαινα για ύπνο.

Το κορίτσι ήταν η Ηρώ.

την Τρίτη μιλάγαμε

6 ώρες πριν

Ο Γιάννης Κουνέλης σε μία συνέντευξη του έλεγε ότι η καλύτερη στιγμή για να μιλήσεις με κάποιον είναι όταν αυτός ετοιμάζεται για ένα μεγάλο γεγονός, συμπληρώνοντας ότι μια συζήτηση με τον Χριστόφορο Κολόμβο όταν αυτός ετοιμαζόταν για το ταξίδι του θα φανέρωνε περισσότερα πράγματα από έναν απολογισμό. Τα σκέφτομαι όλα αυτά 6 ώρες πριν ξεκινήσουμε και αφού ήδη ζούμε στο σπίτι όλοι μαζί. Η μετακόμιση είχε πλάκα αλλά ήταν λίγο κουραστική, το σπίτι είναι παράξενο, παράξενα όμορφο θα ήταν πιο σωστό ίσως, η Αγγελική έχει πάρει τη σοφίτα, η Ελένη το δωμάτιο δίπλα στην κουζίνα, ο Βασίλης έχει το studio του και ένα τραπέζι του πινγκ-πονγκ στο δωμάτιο του! η Μαρία και ο Βαγγέλης έχουν το πιο όμορφο μινιμαλιστικό δωμάτιο του σπιτιού, ο Χρήστος έχει στο δικό του την αφίσα "ζωή μαγική" και το δικό μου δωμάτιο έχει μόνο τρείς τοίχους και γυάλινο ταβάνι, οι ζωές μας έχουν πάρει μια στροφή που μου είναι άγνωστη και συναρπαστική ταυτόχρονα. Θα 'θελα ...τι θα 'θελα; να μοιραστώ αυτήν την συναρπαστική δυνατότητα με άλλους και αυτό προς το παρόν δεν μου φαίνεται λιγο.

πρώτη μέρα στο σπίτι

φωτογραφικό υλικό από τη πρώτη μέρα στο σπίτι...