100.000 δουλειές και 3 φωτογραφίες

Έπεσα για ύπνο στις 2.30 και ξύπνησα από το φως στις 8.30 έφυγα από το σπίτι και πήγα σπίτι μου στην Κυψέλη πήρα τα αρχεία karaoke για το βράδυ, μάζεψα δυόσμο και λουίζα από τον κήπο γιατί το απόγευμα πρέπει να κάνω μια μαρέγκα pavlova για 20 άτομα, τώρα πρέπει να πάω σούπερ μάρκετ, πιο πριν πέρασα από την εφορία, μετά πρέπει να καθαρίσουμε το σπίτι-σήμερα δεν θα μαγειρέψουμε θα παραγγείλουμε μπριζόλες από τον Τέλη, πρέπει να κάνουμε και κάποιες άλλες δουλειές στο σπίτι, να στερεώσω την σκάλα που οδηγεί στο δωμάτιο μου για να μην σκοτωθεί κανένας, να στήσουμε το karaoke με τον Χρήστο, να κάνω γλυκό για 20 άτομα, να μιλήσω με τα παιδιά για το Κατερίνη, να οργανώσουμε την απουσία οποιουδήποτε σχεδίου για το σημερινό βράδυ που θα έρθουν αρκετοί. Τώρα που το σκέφτομαι δεν έχω δουλέψει ΤΟΣΟ πολύ μια μέρα για ένα ρόλο.

Μέσα σε όλα αυτά κατάφερα να βγάλω και 5 φωτογραφίες από τον κήπο μου στην Κυψέλη, τις βάζω εδώ γιατί κανένα σοβαρό αρχιτεκτονικό περιοδικό δεν πρόκειται να ασχοληθεί ποτέ με το πόσο "χειροποίητος" μπορεί να είναι ένας κήπος και γιατί πιστεύω ότι είναι από τους πιο όμορφους κήπους τις Αθήνας. Please take a look

Η Ηρώ με ξαναφώναξε.

Φορούσε ένα απρόμαυρο φόρεμα και  είπε ότι στο παράθυρο του σπιτιού καθρεφτιζόταν το φεγγάρι, κατέβηκα και το φωτογράφησα. Δεν της είπα καν ευχαριστώ. Χθές μάχες έξω από το Εθνικό και αίματα στα ολόφρεσκα μάρμαρά του καθώς και το αποτύπωμα από ενα πρόσωπο ( μαύρου όπως είπανε οι ταξιθέτριες ) στον εξωτερικό τοίχο. 

Σήμερα που ξαναδιάβασα πάλι τους Καταστασιακούς και ενώ αναρωτιέμαι πόσο χρειάζεται το πρόσχημα μιας ιστορίας για να επικοινωνήσεις με τους ανθρώπους, έπεσα στο παρακάτω απόσπασμα:

 Ανάλογα με το τί ζητάτε, διαλέξτε μια περιοχή, μια πόλη με μεγαλύτερο ή μικρότερο πληθυσμό, ένα δρόμο με μεγαλύτερη ή μικρότερη κίνηση. Χτίστε ένα σπίτι. Επιπλώστε το. Επωφεληθείτε στο έπακρο από από τη διακόσμηση και τον εξωτερικό περίγυρο. Επιλέξτε την εποχή και την ώρα. Συγκεντρώστε τους κατάλληλους ανθρώπους, καθώς και τους δίσκους και τα ποτά που ταιριάζουν στην περίσταση. Ο φωτισμός και η κουβέντα πρέπει προφανώς να είναι κατάλληλα για την περίσταση όπως και ο καιρός ή οι αναμνήσεις σας. Αν δεν έχετε κάνει λάθος στους υπολογισμούς σας το αποτέλεσμα θα σας ικανοποιήσει

Η παραπάνω ασαφής διατύπωση περιγράφει ακριβώς τις ζωές μας, τις συναντήσεις μας και τις δυνατότητές τους.

Στις φωτογραφίες ο ιδιοκτήτης του σπιτιού ο εικαστικός Γιώργος Ξένος μας μιλάει για το ποιοί και πόσοι περάσαν πριν από μας από το σπίτι. Ωραίο βράδυ ήταν.

Αυτός είναι ο πατέρας μου. Είναι Τρίτη και μιλάμε για πολιτική γύρω απ' το τραπέζι. Θα επανέλθω σύντομα

Η Μαρία χτύπησε το πόδι της και είναι στον Πειραιά, το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να βάλω μια φωτογραφία της

Ηρθε ένα ωραίο κορίτσι από το belafonte ντυμένο στα μαυρα, μαυρα μαλλιά,  χτυπησε την πόρτα και ζήτησε 2 αφίσες για να βάλει απέναντι, είπε ότι είχε δει το Faust στο Εθνικό και της άρεσε, εγώ καθόμουν με τον Βασίλη τον Μαυρογεωργίου πίναμε και μιλάγαμε, ξαφνιαστήκαμε λίγο αλλά ήταν ωραία άβολα, πιο μετά θα τρώγαμε μαζί με την Αγγελική, πιο μετά θα πηγαίναμε στο belafonte το κορίτσι θα καθόταν στο τραπέζι μας, πιο μετά θα έφευγε ο Βασίλης και θα ερχόταν ο Χρήστος θα μιλάγαμε για το Κατερίνη, πιο πρίν θα μου μιλούσε ο Βασίλης για την παράσταση που θέλει να κάνει την επόμενη χρονιά στο Θέατρο του Νέου Κόσμου εγώ θα του διάβαζα Ζήσιμο Λορεντζάτο και θα του έλεγα να προσέξει το φεγγάρι, μετά θα σκεφτόμουν ότι όλες οι δυνατότητες στις ζωές των ανθρώπων είναι ανοιχτές, ότι είναι όμορφο πράγμα να είσαι ζωντανός- βασανιστικά όμορφο- και θα πήγαινα για ύπνο.

Το κορίτσι ήταν η Ηρώ.

την Τρίτη μιλάγαμε